304 และ 316 เป็นสแตนเลสออสเทนนิติกทั้งคู่ และเป็นไปตามข้อกำหนดพื้นฐานสำหรับการสัมผัสอาหาร ความแตกต่างหลักคือ 316 มีการเติมโมลิบดีนัม ทำให้ทนทานต่อการกัดกร่อนในสภาพแวดล้อมที่มีคลอไรด์ไอออน กรด หรือด่างได้ดีกว่า 304 โดยทั่วไป การแปรรูปอาหารที่เป็นกลางสามารถใช้ 304 ได้เพียงพอ แต่หากกระบวนการเกี่ยวข้องกับอาหารที่มีเกลือสูง ผลิตภัณฑ์ที่เป็นกรด หรือการล้างด้วยน้ำร้อนบ่อยครั้ง ความทนทานของ 316 จะตอบสนองความต้องการใช้งานในระยะยาวได้ดีกว่า การเลือกวัสดุผิดอาจทำให้เกิดคราบสนิม การกัดกร่อนบริเวณรอยเชื่อม ซึ่งส่งผลต่อสุขอนามัยและอายุการใช้งานของผลิตภัณฑ์

เมื่อสอบถามราคากับผู้ผลิต ควรแจ้งประเภทของอาหารที่สัมผัส วิธีการทำความสะอาด และแหล่งที่มาของน้ำอย่างชัดเจน และขอให้ซัพพลายเออร์ระบุเกรดเหล็กที่ใช้ในส่วนที่สัมผัสอาหาร ในโครงการวางแผนโรงงานทั้งระบบ หน่วยการผลิตที่แตกต่างกันอาจใช้วัสดุที่แตกต่างกัน ควรตรวจสอบทีละรายการ ไม่ใช่ใช้ข้อกำหนดเดียวครอบคลุมทั้งหมด นอกจากนี้ การจัดการรอยเชื่อมและการตกแต่งพื้นผิวก็ส่งผลต่อความทนทานต่อการกัดกร่อนจริง เกรดวัสดุเป็นเพียงหนึ่งในเงื่อนไขเท่านั้น การเลือกใช้ขั้นสุดท้ายควรประเมินตามกระบวนการผลิตจริงและขั้นตอนการทำความสะอาด และขอเอกสารรับรองวัสดุที่เกี่ยวข้องจากผู้ผลิต